Excel - adresy względne

Projektowanie i przeciąganie formuły

Tworząc formuły praktycznia zawsze tworzymy odwołania do wartości z innych komórek. Np. w poniższej tabelce formuła utworzona w komórce C2 ma dodać do siebie 2 liczby. Są one wpisane w komórkach A2 i B2. Dlatego mówimy, że ta formuła odwołuje się do komórek A2 i B2.

Adresowanie względne

Po utworzeniu tej formuły chcemy wykorzystać ją do przeliczenia pozostałych pól. W tym celu przeciągamy formułkę chwytając lewym klawiszem myszki za jej lewy dolny róg.

Formułka działa prawidowo. Dlaczego? Otóż odwołania formułki przemieszczają się o tyle samo komórek i w tym samym kierunku, w którym została przeciągnięta formułka. W naszym przypadku została przeciągnięta w dół, więc jej odwołania przesunęły się razem z nią. Dlatego np. formułka z komórki C3 sumuje liczby z komórek A3 i B3, nie (jak w oryginalnie stworzonej przez nas formule) A2 i B2. Takie swobodne, niczym nieskrępowane zachowanie odwołań formuły to adresowanie względne. W adresowaniu względnym istotne jest więc wzajemne położenie komórek - przy przeciąganiu formuły odległości odwołań od przesuwanej formułki pozostaną takie same.

Gdyby nasza formuła została przeciągnięta np. w prawo zamiast w dół, z zapisu =A2+B2 powstałby oczywiście zapis =B2+C2. Odwołania zamiast przesunąć się w dół - na wiersza położone pod nimi, przesunęłyby się w prawo - na kolumny położone z tej strony.